หนังสือ จดหมายถึงเมืองไทย ตอนจดหมายจากแม่ …

ข้อความในจดหมายแผ่นน้อยสีขาวแผ่นหนึ่งของหญิงชราผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใย ได้บรรยายส่งทอดสู่สายตาและส่งผ่านเข้าในใจของลูกชาย มันทำให้น้ำตาแห่งความรักและคิดถึงไหลพรากออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกครั้งหนึ่งเมื่ออ่านข้อความมาถึงบรรทัดสุดท้ายและประทับตรึงใจของลูกอย่างที่สุด “ถึงลูกจะจากแม่ไปไกล อยู่คนละซีกโลก แต่หัวใจของแม่ ก็ติดอยู่กับลูกและข้างเคียงลูกอยู่เสมอ
     เสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้น เดินออกไปดูพบนายไปรษณีย์กำลังยืนถือพัสดุที่ส่งตรงมาจากไทย เขาให้ลงชื่อรับของ ทันทีที่เห็นกล่องพัสดุก็รู้ทันทีเลยว่า ราคาค่าส่งครั้งนี้ไม่ใช่ราคาถูกเป็นแน่ มองไปดูที่แสตมป์ราคารวม 1,560 บาท แม่จะส่งมาให้ทำไม ? เก็บเงินไว้ใช้จะดีกว่า อาทิตย์ก่อนโทรศัพท์ให้แม่ส่งแว่นตาจากเมืองไทยมาให้ อันนี้ลืมหยิบใส่กระเป๋ามาด้วยก่อนเดินทางมา แว่นนี้ราคาแพงมากตัดตอนที่เป็นครูราคาสามพันกว่าบาท ผ่อนส่งสามเดือนโน่น จึงเสียดายไม่อยากตัดใหม่ ให้แม่ส่งมาใช้ดีกว่าคิดว่าราคาค่าส่งคงไม่เกิน 200 บาท แต่พอตอนนี้ราคาแพงมาก แม่ส่งเสื้อสี่ตัวมาให้ บอกว่า “แม่คิดถึงลูกมาก ไม่รู้จะทำอย่างไร เลยคิด เสื้อตัวไหนที่ลูกชอบใส่และห่วง แม่เลยส่งมาให้ ลูกคงไม่ว่าอะไรแม่”  ถ้อยคำในในจดหมายยิ่งอ่านยิ่งรักแม่มาก ตอนนี้รู้ว่าคนที่รักเรามากที่สุดคือแม่ ตอนอยู่กับท่าน บางครั้งเราไม่ทราบและรับรู้ถึงความรักที่ท่านมีต่อเราเลย มาตอนนี้ยิ่งห่างกันยิ่งรักท่านมาก  ท่านรู้ใจเราทุกอย่างเสื้อผ้าตัวไหนเรารักเราชอบท่านรู้ ถึงกับส่งมาให้ยังบอกว่า ” ลูกคงไม่ว่าแม่นะ” คำนี้ยิ่งทำให้รู้สึกผิดมาก ท่านรู้ใจเราบางครั้งเราก็ว่าท่าน ลูกขอโทษ…รักแม่มาก
            ถ้อยคำที่เขียนออกมาทั้งหมดของแม่เป็นถ้อยคำที่ง่ายๆ อ่านเแล้วเข้าใจทันที แต่ละคำมีความหมาย และงดงาม ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ประดิษฐ์คำหวานซึ้งกินใจอะไร แต่มันออกมาจากใจที่บรรยายถึงความรักและห่วงใยของแม่ที่มีต่อลูก…มันเป็นเรื่องไม่ง่ายนักกับหญิงชราคนหนึ่งที่หยิบปากกาและกระดาษแทนการจับจอบเสียมมานั่งเขียนด้วยสายตาอันพร่ามัว ซึ่งห่างหายและว่างเว้นมานานแสนนาน แต่เพื่อลูกชายสักครั้งหนึ่งแม่ก็ทำเพื่อลูก ประโยคและคำ บางครั้งตกหล่น เขียนถูกเขียนผิด เว้นวรรคไม่ถูกต้อง ลายมือไม่สวย ลูกครูคนนี้ไม่ให้แม่แก้เขียนใหม่ คัดคำผิดมาส่ง คัดลายมือสิบเที่ยว ตัวบรรจงเต็มบรรทัด ตามแบบฉบับที่ครูต้องทำเพื่อความถูกต้องนั้น ลูกทำไม่ได้…..แต่ลูกจะเป็นผู้คัดลอกข้อความเหล่านั้เป็นร้อย เป็นพัน เป็นหมื่น เป็นแสน เป็นล้านๆ เที่ยวลงใจลูกและไม่มียางลบชนิดไหนที่จะสามารถมาลบข้อความอันล้ำค่านี้ ออกไปจากใจของลูกตราบเท่าสิ้นลมหายใจ เพราะ ลูกรักแม่…

 แม่ คือ…สันหลังของชาติ

แดดแรงไหลเหงื่อคล้อย    กลางนา
ไหนบ่เอ่ยวาจา บ่นเศร้า
กลับมุ่งมั่นกายา ทนแกร่ง
ลูกจึ่งก้มกราบเท้า แม่ข้า ดวงใจ